كريم زمانى جعفرى
137
فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى)
اعْتِزاء : نسبت دادن خود به كسى از روى تفاخر و مباهات . ر . ع ز و - اعتزاء ، مصدر باب افتعال است . سيوف اعتزاء الجاهلية . خ 234 ص 786 س 4 اعْتِزام : لجام گسيختگى . ر . ع ز م - اعتزام ، مصدر باب افتعال است . و اعتزام من الفتن . خ 88 ص 221 س 3 اعْتَزِلُ : كناره گيرى مىكنم ، گوشه گيرى مىكنم . مص . اعتزال ر . ع ز ل - اعتزل ، فعل مضارع متكلم وحده از باب افتعال است . اعتزل البدع . خ 86 ص 214 س 5 اعْتَسِفُ : بيراهه روم . مص . اعتساف ر . ع س ف - اعتسف ، فعل مضارع متكلم وحده از باب افتعال است . او اعتسف طريق المتاهة . ن 45 ص 971 س 5 اعْتَقَبَتْ : در پى آمد . وارد شد . مص . اعتقاب ر . ع ق ب - اعتقبت ، فعل مفرد مؤنث غايب از باب افتعال است . ما اعتقبت عليه . خ 90 ص 266 س 3 اعْتَقْتُ : رها كردم . مص . اعتاق ر . ع ت ق - اعتقت ، فعل ماضى متكلم وحده از باب افعال است . اعتقتكم من ربق الذل . خ 158 ص 501 س 3 اعْتَقَمَ : عقيم كرد . مص . اعتقام ر . ع ق م - اعتقم ، فعل ماضى مفرد مذكر غايب از باب افتعال است . اعتقم مهبها . خ 1 ص 26 س 5 اعْتَكَرَتْ : درآميخت تاختن آورد ، حمله كرد . مص . اعتكار ر . ع ك ر - اعتكرت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب از باب افتعال است . اعتكرت علينا . خ 114 ص 359 س 5 لا اعْتَوَرَتْ : دست نيافت . مص . اعتوار ر . ع و ر - اعتورت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب از باب افتعال است . لا اعتورت مىتنفيذ الامور . خ 90 ص 266 س 10